Piława (Borne Sulinowo - Szwecja)

Drugi rok spływania. Chyba chwyciłem bakcyla. Zaczęliśmy z Bornego Sulinowa. Miasto do niedawna nie zaznaczone na mapach. Była baza wojskowa przyjacielskich wojsk radzieckich. Do dziś widać, że jest tam jakoś inaczej. Tony niewybuchów i min po lasach gdzie jest zawsze dużo grzybów ponieważ nikt ich nie zbiera ze strachu. W samym mieście część domów wyremontowana, a cześć straszy zgliszczami i ruinami. 
Zaczęliśmy od przeogromnego i rewelacyjnego do żeglowania jeziora. Dla kajaków nie jest to najlepsze miejsce, silny wiatr, wysoka fala, a my przez całe jezioro. Następnie jakieś takie rozlewiska, na których Przemek i Fedor chcieli zobaczyć jak to jest jak się człowiek na kajaku wywala. No i się wywalili. Nie przewidzieli, że wpadną do wody po szyję, w muł i że kajak jak się napełni wodą wcale nie jest taki łatwy do obrócenia, jak się jest tak głęboko a brzeg jest porośnięty trzciną i nie da się wyjść na brzeg. Ze względu na to, że to było "kontrolowana" wywrotka, a przynajmniej tak była planowana, nikt się nie zatrzymał, aby pomóc. Było dużo zabawy szczególnie dla tych, którzy siedzieli w suchych kajakach. W ogóle pierwszy dzień był strasznie wiosłowy. Po rozlewiskach była jedna zastawka, po której rzeka trochę przyspiesza i znów wielkie rozlewiska. Ciekawa sprawa rozlewiska nie chcą się skończyć i można na nich zabłądzić. Nocleg w Nadarzycach. Ognisko. Po prostu miodzio.
Drugi dzień, rzeka elegancko przyspiesza, a my gnamy razem z nią. Kończymy w Szwecji. Ulubiony acz czerstwy żart  na temat tej wsi to że można się ta dostać bez paszportu. Spotkaliśmy w tej wsi również stróża prawa. Żulik w policyjnej czapce umilał nam czekanie na transport kajaków.