Oczami Alicji:

Dzień pierwszy.
Pierwszy odcinek trasy: więcej drewna niż wody, wokół słychać nowy gatunek ptaka – Niemca. Wrażenia: korki i tłok ... zupełnie jak wyprawa do galerii handlowej w weekend... jedyna różnica: w tle więcej niemieckiego.
Drugi odcinek trasy: nareszcie więcej wody niż drewna ... no i szeroko, jeziora, cudownie...Potem trzciny... dużo trzcin. Wokół nikogo... tylko trzciny... żadnych świadków... przeszła mi przez głowę jedna myśl... spojrzałam przez ramię na organizatora... za ciężki :)... Liczba osób wpłyniętych w trzciny zgadzała się z tymi wypłyniętymi... nuda...
Pierwszy odcinek trasy dość męczący. Organizator wprowadził w życie sprytny i przebiegły plan: chodziło o to, by zniechęcić spływających w eleganckich kajakach żółto-zielonych i zamienić kajaki. Żółto-zieloni nie zawiedli (nie wszyscy) :-). Dziękujemy!

Dzień drugi.
Początek odwrotny do końca dnia drugiego: jeziora-trzciny-jeziora. Potem elegancka rzeka. Brakuje drewna i Niemców...:-)

Spływ zaliczam do udanych, a bohaterkami tego spływu zostają Maja, Marysia i Olga!!!

Jak to się stało, że piszę ten opis, to już niech się tłumaczy Łuki;), ja się tylko tłumaczę, że pamięć szybko robi się dziurawa, więc o wszystkim pewnie na pewno tu nie będzie:
Na Słupię czekaliśmy cały długi rok odkąd Pan-Od-Kajaków ze Skotawy zachwalał rzekę i jeszcze kusił wpływaniem do morza. Tego ostatniego w planach Słupi cz1. nie było, ale w końcu przynajmniej jest powód, żeby wrócić:)
Szóstka nas (Kasia, Włodek, Beata, Łuki, Jahu, ja) przyjechała w środę wieczorem - pole namiotowe Kajlandia w Sulęczynie. Jak na nas to był bardzo wczesny wieczór i (o zgrozo!) było widno jeszcze, rozstawialiśmy namioty za dnia i bez latarek, ale możemy się wytłumaczyć w końcu tym, że w czerwcu dni są takie długie, a piwa wiezione w bagażnikach z Poznania z każdą godziną robiły się coraz cieplejsze. Samo pole namiotowe było bardzo luksusowe – pełen wybór wiatek, kranów z bieżącą wodą, pole do siatkówki, a nawet staw na wędkowanie Włodkowe. Zdążyliśmy rozpalić ognisko, poznać ekipę Kamperowców i ich wysiłki wyciągnięcia zapadniętego po ośki Kampera z podmokłego pola, gdy zaczęła się burza. I tak deszcz został z nami przez cały kolejny dzień (albo dwa – luki w pamięci;)).
Rano dojechała do nas brakująca trójka (Bogdan, Mateusz i Aga) i ruszyliśmy na Start w strugach deszczu. Żeby nie było za nudno i żebyśmy naprawdę poczuli, dlaczego to lubimy, spływ zaczęliśmy od długiego jeziora Gowidlińskiego (na tym spływie wszystkie jeziora były dłuuugie:)). Dzielnie przetrwaliśmy wiatr w twarz, deszcz i dalekie grzmoty (mniam;) i w końcu z jeziora trafiliśmy na rzekę z różnymi ciekawostkami – tu progi, tam kamienie, potem drugie jezioro i w końcu Rynna Sulęczyńska – 200-300 metrów rwącego potoku po kamienistym dnie. Kajaki przestawały nas trochę słuchać, a mój i Agi kajak nabrał bokiem wody i powiedział zdecydowane NIE stojąc w proteście w poprzek rzeki. Na szczęście Łuki się jakoś z tym kajakiem dogadał i posłużył nam jeszcze do niedzieli:)
Drugiego dnia opuściliśmy wypasione pole i powędrowaliśmy dalej leśną Słupią, trochę więcej już było zwalonych drzew na rzece niż kamieni i progów, ale ciekawie i w miarę szybko. No i w końcu chyba pod wieczór zrobiła się ładna pogoda. Nocleg na polu w Soszycy - co prawda bez „dogodności”, ale za to ze sklepem tuż obok pola, a na ognisku pysznymi majonezowymi kanapkami Agi (pewnie już przepadłaś stara;) i nieprzyprawionym! wyluzowanym kurczakiem Łukiego.
Trzeci dzień (Soszyca – Gałąźnia Mała) kończymy przewózką kajaków na urocze pole namiotowe tuż nad rzeką, z kościołem vis-a-vis i kolejnym na szlaku papieskim kamieniem. Co prawda w nocy okazało się, że ubyło z metr rzeki, ale trudno teraz stwierdzić, czy to z powodu elektrowni, czy też zwidów po ogniskowym drewnie o dziwnym chemicznym zapachu wdychanym do świtu. (Świt to w końcu umowna kwestia jest;) )
No i niedziela, co się leniwie toczyła całkiem szeroką już rzeką i jeziorami (tu już mniej leniwie było), był czas i na tratwy i na drzemki 15tki w kajaku. Spływ skończyliśmy na polu w Leśnym Dworze.
Sama Słupia bardzo nam się podobała, było chyba wszystko: od najbardziej ciekawego odcinka z pierwszego dnia po leniwe rozlewiska z dnia ostatniego; od burzy po upał; dużo elektrowni na szlaku i oznakowań - przed każdą najmniejszą „trudnością” ostrzegał stojący na brzegu znak z wykrzyknikiem. Ale przede wszystkim pozostał niedosyt i wrażenie, że te 4 dni przemknęły zdecydowanie za szybko! Ja osobiście mam nawet wątpliwości, czy to były na pewno całe 4 dni?;)

Łuuuukiii?

Dzięki:)