Paklica (Lubrza - Skoki)

Jestem coraz bardziej leniwy, a Asi idzie naprawdę dobrze. Jedyny komentarz jaki mam do poniższej opowieści, że tak nie wszyscy  mobilizowali, że jeszcze trochę i bym tam padł na pysk i już nie wstał.

Zaczęło się od marudzenia Łukiego, dlaczego namawiam na spływ jesienny, a potem nie mogę jechać w terminie, który wszystkim odpowiada (jak się potem okazało, odpowiadał on tylko Łukiemu). Potem było następne marudzenie, że to czwarty spływ w tym roku, że tylko osiem osób i cztery kajaki, że siedem osób i pięć kajaków, w końcu, że pięć osób i pięć kajaków... 
Ze względu na te zawirowania w składzie wycieczki, musiałam w końcu obiecać, że już nigdy nie będę pomagać w organizowaniu spływów. Mimo to marudzenie Łukiego nasilało się aż do niedzielnego poziomu zaciętego milczenia, ale o tym za chwilę. 
Pojechaliśmy na Paklicę w piątek po południu, nie zrażając się lekkim załamaniem pogody, i robiliśmy wszystko, żeby tradycyjnie przyjechać po zmroku i rozbić namioty przy światłach samochodowych, choć Łuki był gotowy o 17.03, a podróż autem miała trwać dwie godziny maksymalnie. Uff, udało się... 
Spaliśmy w Szumiącej, na bardzo sympatycznym, wielkim i pustym polu namiotowym przy gospodarstwie agroturystycznym. Gospodarze bardzo uczynni, oferowali kawę i herbatę na każde wołanie, można było nawet zamówić u nich obiad na sobotę - zamówiliśmy więc schaboszczaki, z pełną świadomością, że to rozpusta jest, ten obiad dwudaniowy z kompotem na spływie. 
Wieczór był bardzo ciepły. Ognisko bardzo kulturalne - wreszcie każdy z nas miał wygodny fotel, a Ola załapała się nawet na fotel bujany! Kukurydzki i patisonki stają się powoli stałym elementem menu ogniskowego, tak samo jak kiełbaski, które zostały z poprzednich spływów, i keczup z Włocławka (pyszny jak zawsze). Dyskusję o tych, którzy przez 9 godzin szli, żeby wrzucić pierścionek do dziury z ogniem, przerwał deszcz. Przenieśliśmy się zatem do samochodu. Hm. W tym roku jest dobry klimat na imprezy w aucie :-) 
Sobotni poranek powitał nas .... no w zasadzie to nas nie witał, tylko wpędzał z powrotem do namiotów. Było bardzo zimno i wietrznie i pochmurno. Przy śniadaniu pojawiały się wątki marudnicze (spływ we wrześniu??), ale twardo postanowiliśmy mieć właściwe nastawienie i płynąć. 
Droga na start prowadziła najpierw asfaltem, co sprawiło, że poczuliśmy się nieswojo, ale po chwili świat wrócił do normy - przedzieraliśmy się przez leśne wyboje wzdłuż autostrady, która ma być gotowa na Euro 2012. Kolejne auto Łukiego zdało test na terenowego jeepa landrovera cherokee cruisera 4x4. 
Na miejscu, trzęsąc się trochę z zimna, kibicowaliśmy Jahowi, który zaklinał rzeczywistość odpalając tradycyjny komplecik kajakowy: krótkie portki i koszulka bez rękawów (efekt psuła jedynie czapka polarowa).
Zwodowaliśmy kajaki do hm... strugi. Struga Paklica nie jest za szeroka, nurt zanika, co stwarza wyśmienite warunki do rozwoju rzęsy wodnej, parę drzew rzuciło się do wody, ale zdecydowanie hitem spływu było kilkukilometrowe i kilkukrotne przedzieranie się przez trzciny. Momentami mieliśmy wrażenie, że postawiliśmy kajaki na łące - to były te momenty, kiedy marudzenie Łukiego wzrastało. Na szczęście pogoda się poprawiła i można było pozbyć się paru warstw ciuchów. Dmuchało jednak ciągle i choć w trzcinach nam to nie przeszkadzało, to na jeziorze cieszyliśmy się, że lecimy z wiatrem i z falą, a nie pod wiatr i pod fale. Zdarzyły się też nisko latające mostki i rury, pod którymi trzeba było się z kajakiem przeciskać, uważając, żeby nie zaklinować głowy pomiędzy kajakiem a betonem. Ognisko sobotnie poprzedzone było kilkoma drzemkowymi piętnastkami Łukiego i Oli. Na tym też ognisku finał znalazła długo i przyznać muszę niezwykle skutecznie knuta intryga Łukiego, czyli Jahu pozbył się fajnego syna :-) 
Niedziela była cieplejsza, a spływanie krótsze - to był ten fragment strugi, gdzie więcej było rzeki z drzewami do pokonania (Mateusz pokonywał je śmiechem), a mniej trzcin, choć Łuki ciągle marudził. Podobał mi się motyw przewodni tego marudzenia - gdy nie było wiadomo, gdzie trzeba płynąć, bo rzeka zarosła, to tam właśnie trzeba było płynąć. 
Na sam koniec musieliśmy pokonać jezioro, którego końca nie było widać - na tym jeziorze marudzenie Łukiego skondensowało się do zamilknięcia. Nie pomogło, że po dopłynięciu do mety 4 osoby na 5 stwierdziły, że to był bardzo fajny spływ, za który dzięki Łukiemu wielkie :-) 
Dzięki mobilizacji w trzcinach (tzn. wszyscy mobilizowaliśmy Łukiego) spływ skończyliśmy na tyle wcześnie, że daliśmy radę załapać się na ostatnią wycieczkę po MRU. PoMRUczeliśmy więc z nietoperzami i wróciliśmy do domu. Okrężną drogą :-)

Na koniec stronka zapowiadająca spływ.

Oczywiście przez Żagań nie płynęliśmy, ale pokazuje to jak wyglądała rzeka. W każdym razie kilka dni przed spływem mieliśmy przygotowany plan B, który może wykorzystamy we wrześniu (wrześniowa Paklica???).

Pojechaliśmy w piątek wieczorem. Oczywiście rozbijaliśmy namioty w środku nocy. Niektórzy mieli łatwiej - żółwie ninja są wśród nas :-). Inni musieli tradycyjnie rozbijać namioty w chmarze komarów. Później okazało się, że komary są tylko na naszym polu biwakowym i po tym poznawaliśmy, że już jesteśmy blisko. 
Wystartowaliśmy zgodnie z planem. Rzeka szeroka i z szybkim nurtem, zupełnie inaczej niż do tej pory. Płynęliśmy bardzo szybko. Z różnic , które mnie zaskoczyły to stopnie przelewowe na rzece, które jak jest dużo wody można przepływać, a jak mało to próg jest słuchy. My progi tam gdzie się dało przepływaliśmy :-). 
Na rzece były trzy zwalone drzewa. Właśnie te drzewa spowodowały, że mój brat stracił definitywnie miano niewywracanego. Po przypadku z Drawy po raz kolejny spektakularnie się wywrócił. Tym razem z moją żoną :-). Wywrócili się na pierwszym drzewie, moja żona wisiała na drugim, a mój brat z kajakiem na trzecim. Po prostu te przeszkody ich zaskoczyły. Prąd był silny, porwało im jedno wiosło i był problem z pozbieraniem się. 
Muszę równie napisać o tym, że okazałem się bohaterskim ratownikiem worku ze śmieciami :-). Wszedłem do wody i dałem się porwać prądowi, aby wyłowić komórkę. Już w wodzie, na trzecim drzewie okazało się, że w worku, w którym miała być komórka były śmieci :-). Ratując honor ratownika na szczęście okazało się, że na trzecim drzewie wisi kurtka przeciwdeszczowa, więc moje wejście do wody okazało się pożyteczne. A jeszcze uratowałem FENISTIL, co w kontekście miliona komarów na polu było większym osiągnięciem niż uratowanie kurtki przeciwdeszczowej. 

Tutaj możecie zobaczyć stronę zapowiadającą spływ. Dzięki Jahowie, Mikołajowi i Sebie możecie na forum po zalogowaniu pooglądać i ściągnąć zdjęcia.

Tu możecie zobaczyć stronkę zapowiadającą spływ.